Spektakle archiwalne

50 twarzy Ewy

Choreografia: Zbiorowa
Obsada: Elwira Piorun, Magdalena Radłowska, Paulina Święcańska

Trzy kobiety. Trzy światy. Trzy wcielenia.Trzy kompletnie różne konteksty społeczno-kulturowe bohaterek. "50 twarzy Ewy" to spektakl przedstawiający kobiety tak różne, jak różne jest ich pochodzenie, środowisko w którym żyja oraz relacje z mężczyznami. Kobiety zamknięte, kobiety wyzwolone, kobiety delikatne, kobiety silne i niezależne, kobiety dominujące i kobiety zdominowane. Przedstawione zostają kobiety szukające wzajemnie miłości i czułości w społeczności, w której ich rola sprowadza sie do wydawania potomstwa na świat. Spektakl "50 twarzy Ewy" poszukuje także odpowiedzi na pytanie o oblicze kreacji kobiecości w mediach i kulturze zachodniej. Ile twarzy ma współczesna „Ewa”?

Rust & Engage

Choreografia: Rachel Erdos, Ido Tadmor
Obsada: Elwira Piorun, Ido Tadmor
Muzyka: Collage

„Rust” oraz ”Engage” to spektakle będące wspólną produkcją Ido Tadmora (Izrael), Elwiry Piorun oraz choreografki – Rachel Erdos (Wielka Brytania). Spektakle są obrazem dwojga ludzi, tworzących wieloletni związek, którzy mają już za sobą wiele burz, dylematów, wzlotów i upadków. Relacja bohaterów opiera się na głębokiej miłości oraz szczególnej więzi pomiędzy nimi, ale nie oznacza to, iż jest wolna od problemów.

Engage
Rodzimy się samotni, żyjemy w samotności i umieramy w samotności. Jedynie poprzez miłość i przyjaźń możemy stworzyć chwilową iluzję, że nie jesteśmy samotni.” (Orson Welles)

Rust
Cisza jest najsilniejszym głosem, jaki istnieje... A muzyka jest tylko w Twoim umyśle.
"Najokrutniejsze kłamstwa wypowiedziane są w ciszy" (Meir Shalev z książki "Esau")

The Conspiracy

Choreografia: Paulina Święcańska & Maga Radłowska
Obsada: Paulina Święcańska & Maga Radłowska
Dramaturgia: Włodzimierz Kaczkowski

The Conspiracy jest przenikliwą i intensywną próbą zbadania zależności między przemocą a jej medialnym wizerunkiem. Spektakl łączy w sobie dwa przeciwstawne uczucia: z jednej strony współczucie dla ofiary, z drugiej zaś fascynacja katem. Tancerki w kontekście współczesnych wydarzeń i ich odbicia w kulturze masowej, w wyzywający sposób, próbują odpowiedzieć na pytania: Gdzie kończy się ryzykowna zabawa w teatr, a zaczyna realny gwałt? Czy sztuka ma prawo przetwarzać przemoc i tworzyć z niej dzieło sztuki? Jak daleko można się posunąć w prowokacji własna nagością, przemocą i cierpieniem? Czy istnieje coś takiego jak pornografia zbrodni?

Navigation Song

Choreografia: Irad Mazliah
Tańczą: Korina Kordova, Bartosz Figurski, Szymon Osiński
Muzyka: Collage

Spektakl Navigation Song nawiązuje do tradycji pieśni nawigacyjnych (ang. navigation songs). Pieśni te – opisujące porty i szlaki wodne – służyły rybakom i żeglarzom jako narzędzie określania pozycji na morzu. Na kanwach historii rybaków powracających na ląd w spektaklu poruszona zostaje tematyka klątwy Kaina i odwiecznej włóczęgi w poszukiwaniu miejsca na ziemi. Navigation Song BD303 przywołuje przełomowe dla ludzkości koncepcje: humanizm Erazma z Rotterdamu oraz idee „Nowego Europejczyka” zawarte w dziele Stephana Zweiga. Podróż przedstawiona w spektaklu jest wyrazem osobistych doświadczeń choreografa, urodzonego w Kanadzie, będącego jednak z pochodzenia Izraelczykiem, wreszcie – zamieszkałego w Polsce, gdzie postanowił stworzyć rodzinę i dom, stając się częścią nowej Europy. Tancerze zabiorą widza w krótką podróż od komfortu anonimowego, teatralnego fotela do przyjemności odczuwania empatii, pasji i wątpliwości.

Wody i powietrza

Choreografia i wykonanie: Elwira Piorun
Muzyka: Grzegorz Ochęduszko

„Wody, powietrza…” to próba zmierzenia się z banalnym, co nie znaczy, że łatwym, tematem żywiołów, które zapewniają człowiekowi życie. Choreografka eksploruje zmysłowe doświadczenie kontaktu z wodą i powietrzem, poszukując zarazem możliwości ruchowego wyrazu wrażeń płynących ze wzrokowego, słuchowego i dotykowego odbioru tych mniej lub bardziej ulotnych substancji. Woda płynie, powietrze ulatuje. Przemijające i trudno uchwytne żywioły budzą wciąż rosnące i niezaspokojone pragnienie.

Rzeczy, rzeczy, rzeczy

Choreografia i wykonanie: Karolina Kroczak
Muzyka: Zank’offsky
Kostiumy, scenografia, projekcje: Joanna Sieradzan
Współpraca literacka: Hanna Raszewska

Rzeczy, rzeczy, rzeczy to rozważania na temat odpowiedzialności za Zagładę, a w szerszym wymiarze – za traumę i cierpienie. Autorkę zafascynowała kultura żydowska, łącząca głęboką duchowość z silnym przywiązaniem do materialnego aspektu życia. Inspiracją do powstania tej pracy były przedmioty należące do tych, których już nie ma, a będące nośnikami tożsamości swoich nieobecnych już właścicieli. Co pozostaje po oddzieleniu człowieka od zewnętrznych wyznaczników jego osobowości?

Innocent When You Dream

Choreografia: Zbiorowa
Obsada: Karolina Kroczak, Elwira Piorun, Bartosz Figurski, Szymon Osiński
Muzyka: Tom Waits

Innocent When You Dream do muzyki Toma Waitsa, wybitnego artysty rocka, nawiązując do tematyki utworów Waitsa spektakl zajmuje się czwórką rozbitków życiowych, którzy gdzieś w barze na końcu świata przeżywają na nowo historie swego życia. Opary dymu, alkohol, knajpiana atmosfera, erotyzm splatają się w nierozerwalną całość . Pobudzają do kolejnych prób nawiązania kontaktu z innymi i stworzenia wspólnoty. To wyjście poza siebie wyraża się w scenach pełnych agresji, ale również miłości i pożądania, przedstawionych dynamicznym ruchem. Niewiele może się jednak w tym świecie udać. Każdy i tak pozostanie samotną jednostką próbującą nadaremnie snuć swoją opowieść. Marzenia pozostaną niezrealizowane, co prowadzi do kolejnych utraconych złudzeń. Ale przecież najważniejsze jest, że jesteś „Innocent When You Dream”, czyli niewinny w swoich marzeniach. Spektakl jest do tego ciekawszy, gdyż nie zawiera słów a wszystko wyrażone jest jedynie ruchem.

Fuera De Campo

Choreografia: Daniel Abreu
Obsada: Karolina Kroczak, Elwira Piorun, Bartosz Figurski, Szymon Osiński
Muzyka: Alva Noto, Julien Neto

Punktem wyjścia w spektaklu jest ciało i ruch. Taniec staje się wehikułem do dotarcia głębiej, do sensu i znaczeń relacji obserwowanych z zewnątrz. Wszystko po to, aby opowiadać za pomocą obrazów, które porzuciły swoje ramy. Fuera de campo to spektakl o samotności jednostki, podejmowaniu próby wchodzenia w interakcje, kończące się jednak rozpadem więzi. Fuera de campo - poza kadrem – to znaczy w polu widzenia, ale nie działania. Działania, które mogłoby zmienić znaczenie obrazu i słowa. Każda decyzja coś oznacza, implikuje, że coś za nią stoi. Obraz sugeruje, że stoi za nim decyzja, wykluczająca inne obrazy i inne punkty odniesienia.

Chopin ambiente

Choreografia: zbiorowa (część hiszpańska Daniela Merlo, część polska Elwira Piorun)
Dramaturgia: Juan de Torres
Obsada: Katarzyna Kizior/Ramona Nagabczyńska, Karolina Kroczak, Elwira Piorun, Bartosz Figurski, Szymon Osiński
Muzyka: Collage (utwory Fryderyko Chopina)

Współprodukcja polsko – hiszpańska, zespołu teatru Tańca Zawirowania i grupy Larumbe Danza z Madrytu. Część polska oparta jest na skojarzeniach ruchowych związanych z rytmem i melodią muzyki Chopina. Próbuje przełożyć muzykę na emocje i obrazy, które tworzą nową wartość taneczną. Tancerze sprawdzają na nowo oddziaływanie tej muzyki. Starają się zerwać z ustalonymi schematami, spojrzeć na niektóre rzeczy z dystansem i zabawić się formą. Próbują połączyć dwie rzeczy, wydawałoby się nie do połączenia - klasyczną muzykę Chopina z tańcem współczesnym. Część hiszpańska to system luźnych skojarzeń związanych z muzyką kompozytora i jego osobowością. Znajdujemy tutaj nieoczekiwane kontrasty i porównania. Pojawia się taniec flamenco, piosenka Edith Piaf, rytmy afrykańskie. Wszystko po to, żeby wczuć się w przeciwieństwa osobowości polskiego kompozytora. Starają się uwypuklić jego fascynację ludowością, istnienie na pograniczu kultur: polskiej i francuskiej, czy stosunek do kobiet. Tematem przewodnim są palce, które tak samo dobrze mogą być palcami pianisty wirtuoza, jak i palcami tancerza flamenco. Dynamiczne i wyraziste przedstawienie, świetnie pokazujące hiszpański odbiór postaci Chopina.

Nic tylko błękit

Choreografia: Zbiorowa
Reżyseria: Włodzimierz Kaczkowski
Obsada: Aleksandra Dziurosz/Katarzyna Kizior, Karolina Kroczak, Elwira Piorun
Muzyka: Collage

Sytuacja na lotnisku. Pośpiech, huk odlatujących samolotów, ruch. Komuś zaginął bagaż. Kolejka do odprawy.. Podróżni dźwigają walizki, w których mieszczą się rozmaite przedmioty: ubrania, ulubione książki, kilka płyt, wieczne pióro, woda kolońska. Oraz bagaż doświadczeń, emocji i oczekiwań. Omnia mea mecumporto. Kto otworzy swoją walizkę w hali dworcowej, ten pokaże współpasażerom swoje prawdziwe „ja”.

Po godzinach

Choreografia: Zbiorowa
Obsada: Katarzyna Kizior, Elwira Piorun, Szymon Osiński, Michał Piróg/Bartosz Figurski
Muzyka: Collage

W zagonionym świecie yuppie nie ma czasu na wytchnienie. Relacje z bliskimi ulegają osłabieniu. Rano wsiadają do metra, samochodu lub tramwaju, by jak najszybciej zasiąść za biurkiem. Wieczorem są zbyt zmęczeni żeby wykrzesać z siebie jakiekolwiek emocje. Pozostają fantazje przed ekranem komputera, biurowe plotki. Rozmyślanie o tym, co nigdy się nie stanie, a mogłoby się wydarzyć. Gdyby przekroczyło się granice towarzyskiego konwenansu. Wyobrażone romanse, namiętności bez pokrycia, spekulacje na temat uczuć. Nigdy nie zrealizowane. Bo niosące zbyt duże ryzyko klęski.

Przytul mnie

Choreografia: Elwira Piorun
Obsada: Magdalena Krawczykowska, Małgorzata Marcinkowska, Elwira Piorun, Bartek Wojtanowicz
Muzyka: Astor Piazzolla
Dramaturgia: Włodzimierz Kaczkowski.

Pierwszy spektakl Teatru Tańca Zawirowania to kompilacja luźnych inspiracji filmami Pedro Almodovara i żywiołowej muzyki Astora Piazzoli. Ten spektakl prowokuje do pomyślenia o miłości. Czym jest miłość, a czym nie jest? Pasją, poświęceniem, przyzwyczajeniem, próbą? Jeśli kochasz - zabij. Także tę nudę, która zabija miłość. Jeśli kochasz - wytrwaj. Cokolwiek to znaczy

© Realizacja: krzysztof.druzycki@gmail.com