19.06 Border bodies
Mandala Dance Company & Teatr Tańca Zawirowania
Sześć ciał zamieszkuje niewidoczną linię.
Poszukują się wzajemnie, odpychają i przenikają.
Granica jest jednocześnie trudnością i pragnieniem, dystansem i brakiem możliwości kontaktu.
Z czasem zaczyna pękać, przesuwać się i stapiać z ciałami, które ją przekraczają.
Między sporem a porozumieniem, różne tożsamości przesiąkają przez siebie, tworząc niestabilny układ, gdzie ograniczenia nie znikają, lecz zostają przekształcone w możliwości.
19.06 Balancier
Mandala Dance Company
Wszyscy poszukujemy równowagi statycznej lub dynamicznej, podczas gdy może naszą jedyną powinnością jest wieczne wahanie/miotanie się w tym dualizmie - bez dotarcia do żadnego z krańców.
21.06 Czekając na wiosnę
Teatr Tańca Zawirowania
„Czekając na wiosnę” to spektakl, który bada napięcie między potrzebą zmiany a lękiem przed jej konsekwencjami. Każda z tancerek ucieleśnia inny mechanizm radzenia sobie z niepewnością: wycofanie, samokontrolę i impulsywne poszukiwanie bodźców. Ciała nie tyle „tańczą”, co negocjują własne granice: między napięciem a rozluźnieniem, izolacją a potrzebą kontaktu. Bohaterki funkcjonują w przestrzeni, która nie daje jasnych punktów odniesienia — przypomina środowisko nadmiaru możliwości, ale i braku realnego wpływu. Ich relacje układają się w zmienne konfiguracje: chwilowe wspólnoty, kruche sojusze, rywalizacje podszyte potrzebą bycia zauważoną. Wspólnota pojawia się rzadko i nigdy nie jest trwała — jakby była tylko epizodem, a nie stanem.
21.06 Moving ashes
Larumbe Danza
Popioły jako szczątki po zniszczeniach, odłamki pustyni oraz poezja tego, co pozostało, trwa i podlega stałym zmianom.
Postrzeganie ich jako odrodzenia, akceptacji, kontynuacji i podążania drogą życia, istnienia.
Bycie obecnym w chwili i przeżywanie jej.
22.06 Africa
CZD2 - compagniazappala'danza2 & ocram dance movement
Wciąż jeszcze istnieją nieskażone ziemie, schronienie dla dobrych dusz, gdzie piękno przemienia się w pomost między niebem i ziemią, a duchowość staje się materialna. AFRICA, oddalona od „ziemi jałowej” Eliota, nawiązuje do czterech żywiołów - miejsca, w którym istnienie wypełnione zostaje radością. Oczekiwanie deszczu i duchowej odnowy jest sugestią dla „horyzontów odrodzenia”, gdy ludzkość znów zacznie pełnić ochronną rolę stróża natury. „Shanti”, stan głębokiego ukojenia, przywołuje odległe odpowiedzi, do których musimy dotrzeć. W tym kontekście AFRICA pozostaje ostatnią szansą dla odrodzenia naszej kruchej planety.
23.06 Sounds alive
MASH Dance House
„Sounds Alive” łączy dwie kobiety dzielące wspólny los w czasach wojny. Czasami będąc oponentkami, momentami siostrami, poruszają się między bliskością a dystansem, siłą a kruchością. Mowa, śpiew i nawoływania stają się wyzwaniem - ostatecznie komunikacja zostaje sprowadzona do jednego, solidarnego dźwięku.
24.06 Paradise birds
Dancehood
Początkowo - cisza. Ciało zawieszone między oddechem a rozkazem, między światłem a niedosytem. Ogród nawiedzają wstrząsy - to, co dawniej było jednością, zaczyna się rozszczepiać. Występ ujawnia wewnętrzną wędrówkę poprzez wątpliwość, opór i akceptację - upadek bez wsparcia, sięganie pozbawione dotyku. Ciało porusza się między delikatnością i wewnętrzną siłą, ucząc się trwania pomimo niepewności. Spomiędzy potrzeby przynależności i poszukiwania granic, wyłania się nowy byt. W łagodności odnaleziona zostaje nowa siła. To opowieść o transformacji - o stracie, wewnętrznych zmianach i powrocie do jestestwa poprzez ruch.
24.06 Cercle
KHAM Company
Solo u styku kultur, z którymi choreograf wchodzi w dialog, zapożyczając elementy cywilizacji Wschodu i Zachodu, gestów ulicznych i tych pochodzących ze sztuk klasycznych.
W „Cercle” choreograf podejmuje próbę przesunięcia granic ograniczeń dzisiejszej formy tańca, odkrycia nowej energii.
Jako przestrzeń badań między tym, co wewnętrzne i tym, co zewnętrzne, kształt koła jest jednocześnie inspiracją dla uniwersalności na pograniczu nowej postaci tańca i jego tradycyjnego oblicza.
Niepowtarzalny występ solowy, który łączy obecny choreograficzny repertuar twórcy i próbę przetestowania nowych mechanizmów ruchu.
To pragnienie odkrycia i nadania formy doświadczeniu choreografa, podkreślenia rozmaitych wpływów i podzielenia się poszukiwaniami duchowych, osobistych i uniwersalnych sposobów prowadzenia dialogu między tancerzem i odbiorcą.
25.06 [ RÆM project ]
Javier Martín
Nawet, gdy śnimy - kiedy zapadamy w stan określany przez Bukowskiego jako moment, w którym świat „bierze wdech i wydech za pośrednictwem naszego ciała” - nasza cielesna postawa zdaje się wyrażać fundamentalny kształt relacji ze światem. Według obserwacji Adorno „nasza więź z wiatrem podczas snu wydobywa na światło dzienne nasze poczucie szczęścia lub jego braku”. Relacja ze światem nie rozmywa się podczas snu, lecz trwa w wegetatywnych i podświadomych sferach.
26.06 Rouh
Col'jam
Subtelny język gestów i głęboka wrażliwość interpretacji pochodząca z wyzwalającej energii kreacji. Splątując i rozplatając realność lub jej brak w obszarze sakralnej przestrzeni.
Pragnienie zakorzenienia prowokuje wędrówkę o nowym, duchowym horyzoncie wyrafinowania, gdzie głębokość gestu objawia się poprzez taniec inspirowany „wirującymi derwiszami”.
„Rouh” („dusza”) zaprasza nas do misternego świata subtelnego ruchu i uwydatnionej wrażliwości, uwidaczniającego kwintesencję życia - zarazem boskiego i wiecznego.
27.06 Płaczki
Marta Kosieradzka
„Płaczki” to projekt spektaklu tańca współczesnego skupiony wokół figury żałobnic — kobiet, które ucieleśniały żałobę w imieniu wspólnoty. Projekt wykorzystuje ten motyw do analizy zbiorowych kobiecych emocji, takich jak gniew, smutek i stłumiona ekspresja w czasach kryzysu. Odwołując się do tradycji tańca współczesnego i modern, spektakl podejmuje refleksję nad kobiecym doświadczeniem gniewu, żalu i emocjonalnego ograniczenia w ramach struktur zbiorowych i historycznych.
28.06 Creatures of Interest
Gruppo e-Motion
„Creatures of Interest” odkrywa spotkanie dwóch ciał, które odnajdują się wzajemnie, studiują, poruszają i odrzucają. Tworzą w ten sposób milczący dialog, którego celem jest zrozumienie drugiego i nie pozostawiają przestrzeni na zniewagę i konflikt.
Spojrzenie w oczy drugiej osobie jest wyjątkowym doświadczeniem, za które musimy wziąć odpowiedzialność; odrzucenie innego oznacza bowiem zgubę dla ludzkości. To w spotkaniu z inną formą nas samych możemy odnaleźć rozpoznanie tego, co ludzkie i zamieszkujące w zarówno w nas, jak w innych. Zetknięcie z “obcym” prowokuje ochronną tarczę, która broni nas przed hipotetycznymi niebezpieczeństwami. Jednak w momencie, w którym nieufność przeradza się w zainteresowanie, otwartość na innego od nas zaczyna kształtować relacje i podobieństwa.
28.06 Szepty niewysłuchane
Ola Komarnicka
„Szepty niewysłuchane” to choreograficzna medytacja nad tęsknotą i niespełnieniem, która splata wymiar egzystencjalny z cielesnym doświadczeniem braku. Dwie postacie, zanurzone w samotności i wewnętrznych monologach, przemierzają przestrzeń poszukiwań, gdzie każde odnalezienie rodzi nowe pragnienie. Ruch czerpie z fizjologii tęsknoty – przyspieszonego pulsu, napięcia mięśni, hormonów stresu – nadając symbolicznej narracji materialny fundament.
Spektakl proponuje powrót do sztuki metafizycznej nie jako ucieczki od współczesnych problemów, lecz jako aktualnego gestu oporu wobec przyspieszenia i dezorientacji naszych czasów. Wskazuje, że w świecie pozbawionym stabilnych punktów odniesienia to właśnie wrażliwość, introspekcja i humanistyczna refleksja mogą stać się narzędziami odzyskiwania sensu i wspólnotowej czułości.
29.06 NOA
Balletto Teatro di Torino
Wyłania się ciało, gesty budzą się do życia. Przemijające obrazy, niewidoczna moc i odległe echo kształtują chwile i ujawniają horyzonty. Ten występ solowy stanowi osobiste i silne poszukiwania ruchomego ciała i jego obecności w miejscu i obecnej chwili.
Co widzimy patrząc na ciało w ruchu?
W jaki sposób angażujemy się w taniec - jako twórcy, tancerze i odbiorcy?
Każdy gest odsłania swoje znaczenie, jednocześnie pozostając ukrytym wśród kolejnych warstw choreografii i procesu twórczego. Przestrzeń staje się terytorium spotkań i wymian pomiędzy przeplatającymi się perspektywami - zarówno tancerza jako dynamicznego ciała, jak i autora, umysłu kreatywnego oraz widowni, spojrzenia nadającego kierunek.
29.06 White pages. Dedica al dinamismo
Baletto Teatro di Torino
Istnieje dynamizm cielesny i emocjonalny. Jedność między tymi dwoma wymiarami generuje kolektywny ruch przypominający falę, będący łącznikiem między fizycznością i ekspresywnością w choreograficznym eksperymencie Perego.
„Dedica al Dinamismo” nie ma być wyłącznie fizyczna ani czysto interpretacyjna, w swoim założeniu stanowi zderzenie obydwu podejść. Zderzenie, która rodzi nieokreśloność. Stworzone zostają choreograficzne powiązania i dynamizm - ewoluują w obrazie, przekształcają szczegóły i atmosferę scenerii.
„Dedica al Dinamismo” jest umiejscowieniem jednostki w locie pozbawionym stabilności w poszukiwaniu przenikliwości, harmonii i energicznych spotkań, aby móc dostrzec, kiedy skóra wytwarza ciepło lub burzę.
30.06 Studies for an Ecce Homo
Cuatro X Cuatro
Istota ludzka mierzy się z ogromem wszechistnienia, świata, innych, własnym niepokojem moralnym i świadomością własnej skończoności. Jest to moment kontemplacji dla ciała, które rozpoznaje swoją istotę w osobliwości świadomości własnego istniania w świecie. Ciało, które jest obecne - wygląda, poszukuje, uczy się, trwające, decyduje, porzuca. Ciało, które myśli, pragnie i fantazjuje. Za pomocą języka i fizyczności, Shanti Vera i Fernando Renjifo stworzyli rodzaj scenicznego wiersza, który może jednocześnie uchodzić za manifest, pejzaż i celebrację.